{"id":789,"date":"2022-04-21T20:24:48","date_gmt":"2022-04-21T19:24:48","guid":{"rendered":"https:\/\/marismits.nl\/?p=789"},"modified":"2024-11-11T17:15:32","modified_gmt":"2024-11-11T16:15:32","slug":"vic-langenhoff-en-de-strijd-tegen-de-kindermoord","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/marismits.nl\/?p=789","title":{"rendered":"Vic Langenhoff en de strijd tegen de kindermoord"},"content":{"rendered":"
\"\"
Affiche ontworpen door Charles Boost, 1973<\/figcaption><\/figure>\n

Rond 1970 werd in Nederland pijnlijk duidelijk dat veel interlokale wegen niet meer berekend waren op het toenemend autoverkeer. Van deze bochtige wegen, die vaak werden omzoomd door dikke eikenbomen, moest al het verkeer gebruik maken: auto\u2019s, trekkers en ook fietsers, waaronder veel jonge kinderen die dagelijks naar school gingen. En juist op deze wegen ging het vaak mis. Met de groei van het autoverkeer \u2013 van 520.000 auto\u2019s in Nederland in 1960 tot 2,75 miljoen in 1972 \u2013 nam ook het aantal verkeersongelukken toe. In het genoemde jaar kwamen 3262 mensen om het leven, waaronder 457 kinderen onder de veertien jaar.<\/p>\n

Een van hen was Simone Langenhoff, een meisje van 6 jaar, dochter van de journalist Vic Langenhoff (1930-1997). \u2018Enkele minuten nadat zij stralend van vitaliteit op weg was gegaan naar school, heeft een dom ongeluk aan alles een eind gemaakt\u2019, was op 16 oktober 1971 te lezen in de rouwadvertentie in Langenhoff\u2019s krant, het dagblad De Tijd.<\/em><\/p>\n

<\/p>\n

\"\"
Vic Langenhoff in 1983. Foto: Nationaal Archief CC0<\/figcaption><\/figure>\n

Bijna een jaar later sprak Langenhoff voor zijn krant twee mensen die de apathie wilden doorbreken waarmee het Nederlandse volk de dagelijkse kinderslachting in het verkeer accepteerde. Beiden waren plaatselijk actief om onveilige verkeerssituaties aan te pakken, maar moesten ook opboksen tegen de onwil van lokale autoriteiten om iets te doen aan de verkeersonveiligheid. In De Tijd<\/em> van 20 september 1972 ruilde Langenhoff zijn rol als registrerende journalist in voor die van actievoerder. In zijn artikel Pressiegroep Stop de kindermoord <\/em>stelde hij het glashard: \u2018Het moet maar eens afgelopen zijn met de onkunde, de achteloosheid of het cynisme waarmee in dit land de prioriteiten worden gesteld. Het gaat hier niet om een randverschijnsel het gaat om de vraag of wij een beschaafd volk wensen te zijn.\u2019<\/p>\n

Langenhoff hekelde niet alleen het feit dat veroorzakers van verkeersongelukken er zo genadig van afkwamen \u2013 \u2018\u0192 150,- boete; misdadig rijden is goedkoper dan u denkt\u2019 \u2013 maar legde vooral de schuld bij overheden die er voor verantwoordelijk waren dat kinderen dagelijks naar school moesten over bochtige klinkerwegen waar ook een groeiend aantal auto\u2019s en zware vrachtcombinaties gebruik van maakten. De directe aanleiding voor zijn oproep was het feit dat een dag eerder een andere dochter van Langenhoff \u2013 ze had het gelukkig overleefd \u2013 van de weg was gereden. Daarom riep hij op om een pressiegroep te vormen: \u2018Ouders van slachtoffertjes, bezorgde ouders van potenti\u00eble slachtoffertjes, verenigt u. Milieu-activisten, sluit u aan. Want laten we duidelijk stellen, dat de veiligheid van kinderen een eerste voorwaarde is voor een menswaardig leefmilieu.\u2019<\/p>\n

De pressiegroep \u201cStop de Kindermoord\u201d pleitte voor structurele maatregelen om de veiligheid op straat te verbeteren, zoals de aanleg van fietspaden en het inrichten van woonerven. \u201cStop de Kindermoord\u201d zag \u2013 anders dan Veilig Verkeer Nederland \u2013 weinig in voorlichtingscampagnes gericht op gedragsverandering van verkeersdeelnemers.[1]<\/a> De actie kreeg direct weerklank bij politici, die bezig waren met hun campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen. Diverse politici zegden hun steun toe en in 1973 stelde de nieuwe minister van Verkeer en Waterstaat, Tjerk Westerterp \u2013 die zelf ook een kind had verloren door een verkeersongeluk[2]<\/a> \u2013 de bestrijding van de verkeersonveiligheid centraal in zijn beleid.<\/p>\n

\"\"
“Stop de Kindermoord” biedt op 6 februari 1974 minister Westerterp een petitie aan. Foto: Nationaal Archief CC0<\/figcaption><\/figure>\n

Op 6 februari 1974, de dag dat \u201cStop de Kindermoord\u201d op het Binnenhof demonstreerde, kondigde Westerterp zijn Verkeersveiligheidsplan aan. Dit plan, dat eind 1975 verscheen, bevatte maatregelen die moesten leiden tot een vermindering van de mobiliteitsbehoefte, de bevordering van selectief autogebruik, meer aandacht voor openbaar vervoer en langzaam verkeer, de aanleg van fietspaden en de inrichting van verblijfs- en verkeersgebieden in de bebouwde kom.[3]<\/a> Voor dit beleid bestond in de Tweede Kamer brede steun. Volgens KVP-Kamerlid Pam Cornelissen waren de reeds genomen maatregelen niet zonder resultaat gebleven. De stijging van het aantal verkeersdoden en -gewonden was tot staan gebracht.[4]<\/a> Mede dankzij het ingezette verkeersveiligheidsbeleid daalde<\/a> sindsdien vrijwel jaarlijks het aantal verkeersdoden, van 3262 in 1972 tot 582 in 2021.<\/p>\n

Langenhoff\u2019s pressiegroep \u201cStop de kindermoord\u201d groeide in korte tijd uit tot een landelijke organisatie met een grote actieve achterban. Volgens de pressiegroep was de straat een plek waar kinderen vrij en onbezorgd moesten kunnen spelen en leven, zoals dat voor de komst van auto\u2019s en ander gemotoriseerd verkeer het geval was. \u201cStop de Kindermoord\u201d hield diverse prikacties zoals het bezetten van gevaarlijke wegen en kruispunten. Langenhoff voerde ook een verbeten strijd met Veilig Verkeer Nederland, die in zijn ogen kinderen en hun ouders verantwoordelijk hield voor hun eigen veiligheid. Volgens hem kon verkeersonveiligheid alleen in de wortel worden aangepakt \u2018als er een totaal andere verkeersstructuur komt waarbij het niet meer mogelijk is dat auto\u2019s zo maar ongestoord door woonwijken razen.\u2019[5]<\/a><\/p>\n

\"\"
Bezetting van de Albert Cuypstraat in Amsterdam op 15 december 1972. Foto: Nationaal Archief CC0<\/figcaption><\/figure>\n

\u201cStop de Kindermoord\u201d werd een stichting, die subsidie kreeg en overleg voerde met de overheid over een veilige inrichting van wegen en woonerven. In 1994 wijzigde de organisatie vanwege de associatie met abortus zijn naam in Kinderen Voorrang! In 2000 ging de organisatie noodgedwongen een fusie aan met Veilig Verkeer Nederland. Sinds enkele jaren is de organisatie terug onder de naam MENSenSTRAAT<\/a>.<\/p>\n

Als activist en journalist hield Vic Langenhoff zich vooral bezig met milieuzaken. Na het stoppen van het dagblad De Tijd<\/em> in 1974 trad hij in dienst van de Stichting Natuur en Milieu, waarvoor hij diverse publicaties schreef over natuur, landschap en milieu. In 1983 behoorde hij tot de oprichters van de partij De Groenen. Zes jaar later was hij actief betrokken bij de oprichting van GroenLinks.[6]<\/a><\/p>\n

[1]<\/a> Thalia Verkade, \u2018In de jaren zeventig wilde deze actiegroep de straat heroveren op de auto. Nu zijn ze terug\u2019, De Correspondent, <\/em>28 augustus 2020<\/a>.<\/p>\n

[2]<\/a> Overlijdensadvertentie van Ytse in de Volkskrant<\/em> en De Tijd,<\/em> 18 februari 1967; \u2018Drie kinderen verongelukt\u2019 de Volkskrant<\/em>, 18 februari 1967.<\/p>\n

[3]<\/a> Verkeersveiligheidsplan. Kamerstukken II 1975\/76, 13704, nr. 2, 20 november 1975, p. 64.<\/p>\n

[4]<\/a> Handelingen II 1975\/76, 1 juni 1976, p. 4360.<\/p>\n

[5]<\/a> Reformatorisch Dagblad, <\/em>27 januari 1973.<\/p>\n

[6]<\/a> \u2018Vic Langenhoff (67) overleden\u2019, NRC Handelsblad<\/em>, 18 juni 1997.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Rond 1970 werd in Nederland pijnlijk duidelijk dat veel interlokale wegen niet meer berekend waren op het toenemend autoverkeer. Van deze bochtige wegen, die vaak werden omzoomd door dikke eikenbomen, moest al het verkeer gebruik maken: auto\u2019s, trekkers en ook fietsers, waaronder veel jonge kinderen die dagelijks naar school gingen. En juist op deze wegen […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":790,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[165],"tags":[205,208,207,206],"class_list":["post-789","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog","tag-stop-de-kindermoord","tag-tjerk-westerterp","tag-verkeersveiligheid","tag-vic-langenhoff"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/i0.wp.com\/marismits.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/04\/Affiche-Stop-de-Kindermoord.png?fit=1366%2C1903&ssl=1","jetpack-related-posts":[{"id":762,"url":"https:\/\/marismits.nl\/?p=762","url_meta":{"origin":789,"position":0},"title":"Pierre Lardinois","author":"mari smits","date":"19 november 2021","format":false,"excerpt":"Peter Bootsma, Pierre Lardinois. Een leven voor de landbouw (Boom; Amsterdam 2020) ISBN 9789024432028, 320 p, prijs: \u20ac 24,90. \u2018Dominant, veeleisend \u00e9n tegelijk uiterst aimabel\u2019 Biografi\u00eben kunnen op uiteenlopende manieren tot stand komen. In sommige gevallen slaagt een onderzoeksinstelling erin fondsen aan te boren waarvoor een onderzoeker kan worden aangesteld.\u2026","rel":"","context":"In "biografie\u00ebn"","block_context":{"text":"biografie\u00ebn","link":"https:\/\/marismits.nl\/?cat=151"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/marismits.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/11\/Lardinois-Boek.jpg?fit=514%2C840&ssl=1&resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":929,"url":"https:\/\/marismits.nl\/?p=929","url_meta":{"origin":789,"position":1},"title":"Buiten de binnenstad van Almere","author":"mari smits","date":"5 april 2023","format":false,"excerpt":"Mijn nieuwste publicatie is dit keer geen boek of artikel maar een wandelgids, namelijk\u00a0Wandelen buiten de binnenstad van Almere.\u00a0Hoewel wandelen voorop staat wordt hierin ook stilgestaan bij de ontstaansgeschiedenis van Almere. De gidsen \u2018Wandelen buiten de binnenstad van \u2026\u2019 van uitgeverij Gegarandeerd Onregelmatig zijn geschreven om een stad in al\u2026","rel":"","context":"In "Boeken"","block_context":{"text":"Boeken","link":"https:\/\/marismits.nl\/?cat=68"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/marismits.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/04\/Voorpagina-Almere-1.jpg?fit=467%2C750&ssl=1&resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":192,"url":"https:\/\/marismits.nl\/?p=192","url_meta":{"origin":789,"position":2},"title":"Een hel voor emigranten","author":"mari smits","date":"22 juli 2014","format":false,"excerpt":"De Zeeuwse emigratie naar Zuid-Amerika v\u00f3\u00f3r 1940 In 1998 hield de Nederlands-Amerikaanse emigratiehistoricus Robert P. Swierenga onder de titel \u2018A Paradise that never was\u2019 tijdens een internationaal historisch congres een voordracht over de Nederlandse emigratie naar Argentini\u00eb in de jaren 1888-1890. Hij concludeerde dat deze emigratiebeweging een individuele beweging was\u2026","rel":"","context":"In "Lezingen"","block_context":{"text":"Lezingen","link":"https:\/\/marismits.nl\/?cat=34"},"img":{"alt_text":"Uitbetaling","src":"https:\/\/i0.wp.com\/holambra.nl\/wp-content\/uploads\/2014\/07\/Uitbetaling.jpg?resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":564,"url":"https:\/\/marismits.nl\/?p=564","url_meta":{"origin":789,"position":3},"title":"De fatale bergwandeling van een oud-minister","author":"mari smits","date":"29 juni 2018","format":false,"excerpt":"Op 1 april 2014 begonnen twee Nederlandse meisjes, Kris Kremers en Lisanne Froon aan een bergwandeling in de jungle van Panama. Enkele maanden later werden stoffelijke resten van hen gevonden en een jaar later kwam vast te staan dat zij hoogstwaarschijnlijk waren verongelukt. Vermissing van mensen die een trektocht maken\u2026","rel":"","context":"In "Artikelen"","block_context":{"text":"Artikelen","link":"https:\/\/marismits.nl\/?cat=51"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/marismits.nl\/wp-content\/uploads\/2018\/06\/Hotel-Bellevue-Partenkirchen.jpg?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":226,"url":"https:\/\/marismits.nl\/?p=226","url_meta":{"origin":789,"position":4},"title":"Missie in een nieuwe jas?","author":"mari smits","date":"17 september 2014","format":false,"excerpt":"De plaats van particuliere ontwikkelingsorganisaties in de Nederlandse ontwikkelingssamenwerking Anno 2009 is de rol van Nederlandse particuliere organisaties in de hulpverlening aan derdewereldlanden niet meer weg te denken. Naast de grate, door de Nederlandse overheid gesubsidieerde organisaties als Novib, Cordaid en ICCO zijn duizenden kleinere organisaties betrokken bij de armoedebestrijding.\u2026","rel":"","context":"In "Artikelen"","block_context":{"text":"Artikelen","link":"https:\/\/marismits.nl\/?cat=51"},"img":{"alt_text":"Cover Transparant 2009-4k","src":"https:\/\/i0.wp.com\/marismits.nl\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/Cover-Transparant-2009-4k-211x300.jpg?resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":661,"url":"https:\/\/marismits.nl\/?p=661","url_meta":{"origin":789,"position":5},"title":"Verenigingen in de dorpssamenleving","author":"mari smits","date":"16 december 2019","format":false,"excerpt":"Van oudsher staat Nederland bekend als verenigingenland. In vrijwel geen ander Europees land zijn zoveel inwoners lid van verenigingen, of het nu gaat om louter lokale verenigingen of grote maatschappelijke organisaties. Daarmee behoren we tot de Europese top. Alleen in Denemarken zijn er meer verenigingen per inwoner. Volgens recente onderzoeken\u2026","rel":"","context":"In "Artikelen"","block_context":{"text":"Artikelen","link":"https:\/\/marismits.nl\/?cat=51"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/marismits.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/12\/Elspeet-IMG_8603.jpg?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/marismits.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/12\/Elspeet-IMG_8603.jpg?resize=350%2C200&ssl=1 1x, https:\/\/i0.wp.com\/marismits.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/12\/Elspeet-IMG_8603.jpg?resize=525%2C300&ssl=1 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/marismits.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/12\/Elspeet-IMG_8603.jpg?resize=700%2C400&ssl=1 2x"},"classes":[]}],"jetpack_sharing_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/marismits.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/789","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/marismits.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/marismits.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/marismits.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/marismits.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=789"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/marismits.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/789\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":795,"href":"https:\/\/marismits.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/789\/revisions\/795"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/marismits.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/790"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/marismits.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=789"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/marismits.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=789"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/marismits.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=789"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}